หากจะเอ่ยถึงเจ้าปลาหมอสีครอสบรีดสายพันธุ์ เท็กซัสแดง หรือชื่อแบบอินเตอร์ว่า Red Texas นักเลี้ยงปลาหมอสีข้ามสายพันธุ์ก็คงจะร้อง อ๋อ~!!! เพราะเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักเลี้ยงปลาหมอสีครอสบรีดอยู่แล้วว่า เป็นปลาหมอสีข้ามสายพันธุ์ที่เกิดจากฝีมือคนไทยเมื่อนับ10ปีมาแล้ว แต่ถึงแม้จะมีผู้เพาะพันธุ์มานาน แต่เพิ่งจะมาโด่งดังเอาสุดขีด ก็ตอนที่ได้มีผู้นำเท็กซัสแดงที่มีมูลค่าในการซื้อขายกันถึงหลักล้านมาโชว์ในงานประมงน้อมเกล้าเมื่อปี2002
เจ้าปลาหมอสีระดับเศรษฐีเงินล้านชนิดนี้ หากไม่รู้จักกันมาก่อน ใครจะเชื่อว่าเกิดมาจากเหล่าพ่อแม่ปลาสามัญชนทั่ว ๆ ไปที่มีราคาเพียงแค่หลักร้อยหลักพันเท่านั้นเอง ซึ่งต้นกำเนิดของเจ้าปลาหมอสีครอสบรีดสายพันธุ์ไฮโซชนิดนี้ก็คือ... ปลาหมอสีสายพันธุ์แท้นาม Texas Cichlid (Herichthys carpinte) หรือที่คนไทยคุ้นเคยกันดีในชื่อ เท็กซัสเขียว นำมาผสมข้ามสายพันธุ์กับปลาลอกสีผิวพื้นแดงนานาชนิด เช่น นกแก้ว / คิงคอง / ซินแดง / เรดเดวิล / ฯลฯ
ทำให้ได้ลูกที่มีลักษณะเป็นปลาลอกสีผิวที่แปลกตาในอีกรูปแบบหนึ่ง ลูกผสมที่ได้เมื่อผ่านการลอกออกมาแล้วจะเป็นปลาสีโทนแดง-ส้มสดใสโดนใจตลาด และยังมีมุกโดดเด่นอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเท็กซัสเขียวมาแจมอีกด้วย เมื่อทั้งสีสดใสและมุกโดดเด่นได้เข้ามาผสมผสานกันอย่างลงตัว ความสวยงามที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่ธรรมดา.....ชื่อ เท็กซัสแดงจึงยังคงโลดแล่นและเป็นที่นิยมอยู่ในตลาดปลาหมอสีครอสบรีดได้อย่างภาคภูมิจนถึงปัจจุบัน
เนื่องจากเท็กซัสแดงเป็นปลาที่ผ่านการข้ามสายพันธุ์มาแล้ว จุดอ่อนและจุดแข็งของปลาชนิดนี้ คือขาดความนิ่งของสายพันธุ์ ความหมายคือ....ในการผสมพันธุ์ 1ครอกใช่ว่าจะสวยได้ทุกตัว เพราะ แต่ละตัวจะมีลักษณะของสีผิว ลวดลาย รูปทรง และมุกแตกต่างกันไป อาจจะมีตัวสวยเข้าตำราเพียงไม่กี่10ตัว!...หรือไม่กี่ตัว!...หรือแค่1ตัว! ...หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้!!! ซึ่งนั่นเป็นจุดอ่อนของเท็กซัสแดง~!!! ...แต่ในทางกลับกัน จุดแข็งของเท็กซัสแดงคือ เมื่อปลาที่จัดว่าอยู่ในระดับสวยสุด ๆ มีจำนวนน้อย แต่จำนวนผู้ที่ต้องการครอบครองเท็กซัสแดงที่สวยจริง ๆ ยังมีอีกเยอะ จึงทำให้ราคาเท็กซัสแดงตัวที่สวยเข้าตำราจริง ๆ ยังคงรักษาระดับของราคาตลาดให้คงอยู่ในระดับที่สูง(..ถึงสูงมาก...หรือมากที่สุด) โดยที่ผู้เลี้ยงสามารถเลี้ยงไว้ได้นาน ๆ แบบไม่ต้องกลัวว่า ราคาจะตกเหมือนครอสบรีดชนิดอื่น ๆ ~!
.......แม้ว่าปัจจุบันจะมีผู้หันมาผสมพันธุ์เท็กซัสแดงออกมาเพื่อการค้ากันเยอะขึ้น แต่ตัวสวยก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของตลาดอยู่ดี~!
สำหรับผู้ที่ไม่เคยเลี้ยง หรือ เพิ่งเริ่มต้นเลี้ยงปลาหมอสีเท็กซัสแดงได้ไม่นาน อาจจะดูแล้วยังไม่เข้าใจว่า... ปลาหลักหมื่น หลักแสน หรือหลายแสน ที่บอกกันว่าสวยแบบไม่ธรรมดา! หายาก! และราคาสูงนั้นดูกันยังไง? ...แล้วที่ว่ามันหายาก มันหายากตรงไหน? ก็ในเมื่อเห็นมีเท็กซัสแดงสารพัดขนาดขายกันกลาดเกลื่อนทั่วบ้านทั่วเมือง? ....ตอนนี้มีคำตอบครับ!!!
*ในรูปเป็นเท็กซัสแดงที่มีมูลค่าการซื้อขายกันถึงหลักล้าน
และได้นำมาแสดงให้ผู้สนใจชมในงานประมงน้อมเกล้าเมื่อปี 2002
องค์ประกอบในการดูเท็กซัสแดง
เท็กซัสแดงที่จัดว่าสวย และสามารถไต่ราคาขึ้นไปในระดับที่สูงสุด ๆ ได้นั้น สามารถดูได้จากองค์ประกอบหลักต่าง ๆ ดังนี้....
1. ทรง ลักษณะทรงของปลาเป็นพื้นฐานอันดับแรก ๆ ในการคัดเลือกปลา ลักษณะของทรงเท็กซัสแดงที่ดี ต้องมีความกว้างของลำตัวเหมาะสมกับขนาดความยาวของร่างกาย รูปร่างไม่ควรจะยาวและคอดเกินไป ช่วงท้องไม่กิ่ว(เหมือนปลาอดยากหรือไม่ค่อยยอมกิน) ตามลำตัวต้องไม่โก่ง คดงอ หรือ บุบ ในการเลือกซื้อต้องเล็งจุดนี้ให้ดี เพราะ เท็กซัสแดงหลายตัวมักจะมีลักษณะโครงสร้างที่ผิดเพี้ยน ซึ่งบางครั้งหากไม่สังเกตให้ดีอาจจะไม่ทันเห็น และหากผู้ซื้อนำมาลงตู้ในฐานะสมาชิกใหม่ของบ้านแล้ว ความผิดเพี้ยนของโครงสร้างดังกล่าวอาจจะฟ้องขึ้นมาทีหลังเมื่อได้มีโอกาสนั่งดูนาน ๆ ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าของปลาคงจะรู้สึกเซ็งไม่น้อยเลยทีเดียว
2. ลักษณะหน้า เนื่องจากเท็กซัสแดงสามารถใช้วิธีเลือกคู่ผสมได้หลายรูปแบบ ซึ่งการจับคู่พ่อแม่พันธุ์แต่ละแบบจะให้ลูกที่มีลักษณะโครงหน้าที่ต่าง ๆ กันไป เช่น หน้าเท็กซัส(หน้าและปากจะออกไปทางเท็กซัสเขียว) ปลาหน้านี้ค่อนข้างจะเป็นหน้ามาตรฐานของการผสมเท็กซัสแดงทั่วไป หรือปลาหน้าซิน ซึ่งมักจะผ่านการผสมมาจาก red synspilum หรือโดยมากช่วงหลัง ๆ มักนิยมใช้ super red synspilum (ตามท้องตลาดตอนนี้หันมาใช้ชื่อ red shock เป็นชื่อสามัญทางปลากันไปซะแล้ว) ลักษณะหน้าที่ได้จะดูสั้น กลมมน ดูสวยหวานคล้ายซิน ซึ่งปลาหน้านี้ค่อนข้างจะได้รับความนิยมมากเป็นพิเศษ เพราะมีโอกาสโหนกสูง
จุดที่ควรระวังในการดูความพิการช่วงใบหน้าของเท็กซัสแดง ดูได้จากลักษณะของปากว่าปิดกันได้สนิทหรือไม่ หากปากอ้าหุบไม่ลง-ปิดไม่สนิท-ช่วงปากหรือขากรรไกรมีปัญหา หรือ ลักษณะปากบนและปากล่างเบี้ยวซ้ายขวาจากแนวสมมาตรถือว่ามีตำหนิ และเมื่อมองระดับแนวระนาบกับสายตาทางหน้าตรง ทั้งตาซ้ายและตาขวาจะต้องอยู่ในระดับแนวเดียวกัน ช่วงเหงือกจะต้องไม่มีการพับ บิดเบี้ยว หรือฉีกขาด ช่วงแก้มเป็นอีกจุดหนึ่งที่ควรสังเกตให้ดี เนื่องจากเท็กซัสแดงมักมีปัญหาเรื่องปลาแก้มบุบ สำหรับนักเลี้ยงปลาบางคน หากแก้มบุบแบบไม่บุ๋มลึกเกินไปจนน่าเกลียด และบุบเหมือนกันทั้ง2ข้างยังถือว่าพอรับได้ แต่หากบุบข้างเดียวถือว่าเป็นตำหนิใหญ่ แต่จะให้ดีเลือกแบบที่แก้มไม่บุบเลยจะดีที่สุดครับ อีกเรื่องที่เป็นจุดสำคัญที่ต้องสังเกตให้ดีคือ ร่องรอยแผลเป็นจาก โรคหัวเป็นรู (Hole In The Head หรือ HITH) ซึ่งมักจะเกิดขึ้นบ่อย ๆ กับเจ้าเท็กซัสแดง โดยโรคนี้ถือว่าสร้างความเสียหายกับปลาได้ค่อนข้างสูง บริเวณที่มักจะเกิดขึ้นคือ ช่วงหัว หน้าผาก และจมูก ทำให้มีลักษณะเป็นหลุมเป็นบ่อเหมือนแผลเป็น หากสังเกตและสามารถรักษาในระยะแรกตั้งแต่เริ่มเป็น ร่องรอยของแผลอาจจะไม่เป็นที่สังเกตุมากนัก แต่หากปล่อยทิ้งไว้จากหัวแค่เป็นรู จะขยายความกว้างและความลึกของแผลให้กลายเป็นหลุมได้สบาย ๆ จนดูน่ากลัว ความน่ากลัวอีกอย่างของโรคนี้คือ ถึงจะรักษาจนหายสนิทแล้ว ส่วนใหญ่ร่องรอยของหลุมก็จะยังคงอยู่ เหมือนเป็นตำหนิไปชั่วชีวิต ทางที่ดีควรหลีกเลี่ยงการซื้อปลาที่มีปัญหาเรื่องหัวเป็นรูจะดีกว่าครับ (...แต่เคยเห็นบางตัวนะครับ ที่เนื้อส่วนที่เป็นหลุมสามารถขึ้นมาเติมจนเต็ม กลับมาสวยได้เหมือนเดิม....แต่บอกตรง ๆ ว่ายากส์~~ส์)
3. เครื่องหางและเครื่องครีบต่าง ๆ ควรเลือกลักษณะเครื่องครีบที่สมบูรณ์ มีขนาดใหญ่เหมาะสมกับขนาดของตัวปลา หากเวลาว่ายครีบกระโดงบน ล่าง และ หาง แผ่ขยายกางออกมาถือว่าเป็นลักษณะที่ดี ทำให้ปลาว่ายได้อย่างสง่าดูดีมีราศียิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากครีบบนและล่างแผ่ออกมาแล้วบรรจบเข้ากับใบหางได้สนิทด้วยแล้ว จะถือว่าเป็นลักษณะที่ดีที่สุด ในกรณีเรื่องขนาดของเครื่องครีบและใบหางนั้นขนาดที่ใหญ่กว่าย่อมได้เปรียบหางเล็ก
สำหรับการดูรายละเอียดความสมบูรณ์ของเครื่องครีบต่าง ๆ นั้นดูจากลักษณะเช่น กระโดงบน/ล่าง และหางนั้นไม่ควรหัก พับ หงิกงอ หรือ ฉีกขาด โดยเฉพาะกระโดงบนเมื่อแผ่เครื่องเคราออกมาแล้ว ก้านครีบแต่ละอันควรจะตั้งขึ้นทั้งหมด หากมีก้านส่วนที่ล้มอยู่ถือว่าเป็นข้อด้อย สำหรับครีบว่าย หรือที่เรียกกันง่าย ๆ ว่า หู นั้น หากเป็นในงานระดับประกวดเมื่อสมัยก่อน ครีบว่ายที่หงิกงอจัดว่าเป็นตำหนิเช่นกัน (ซึ่งอาจจะเกิดจากการตักปลาอย่างรุนแรง หรือ มีการกัดกันจนครีบว่ายเสียหาย) แต่ปัจจุบันนักเลี้ยงปลาหลาย ๆ คนไม่ค่อยให้ความสำคัญ และ มองข้ามในรายละเอียดตรงนี้ไป ซึ่งทั้งที่จริงแล้วครีบว่ายพอจะบอกได้ในระดับหนึ่งว่าปลาได้รับการดูแลหรือเคลื่อนย้ายเป็นอย่างดี
4. หัวโหนก เอกลักษณ์เฉพาะตัวที่สำคัญอีกอย่างของความเป็นปลาหมอสีครอสบรีดนั้น คงปฏิเสธไม่ได้ว่า หัวที่โหนกปูดออกมาจากช่วงหน้านั้น เป็นจุดสำคัญที่สร้างความโดดเด่นให้กับตัวปลา ยิ่งโหนก-ยิ่งปูดใหญ่เท่าไหร่? ราคายิ่งไม่ต้องพูดถึง!
มาถึงจุดนี้จะขอเล่าประสบการณ์ส่วนตัวให้อ่านกันเพิ่มเติมซักนิด เพื่อน ๆ เคยเห็นเท็กซัสเขียวตัวผู้ที่เพิ่งตักขึ้นจากบ่อดินมาขายเป็นปลาถุงกันไม๊ครับ? หากใครที่เคยซื้อไปเลี้ยงคงจะรู้ดีว่าปลาหัวปูด ๆ ในตอนที่ซื้อมานั้น เมื่อนำไปลงตู้เลี้ยงได้ไม่นาน หัวปูด ๆ ก็พลันยุบหายไปหมด! ...แต่อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้แล้วว่า หัวของเท็กซัสเขียวมันปูดได้แน่ ๆ (...แต่ไม่ใช่ในตู้เลี้ยง) เท็กซัสแดงก็เช่นกันครับ! ผมเคยได้ไปเยี่ยมชมบ้านคนรู้จักคนหนึ่ง ซึ่งมีบ่อดินที่เพื่อนฝูงมักจะเอาเท็กซัสแดงเหลือใช้มาช่วยเทลงบ่อให้เป็นประจำ (คือ..ไม่สวยและขายไม่ออก) บ่อดินที่ว่ามีขนาดและความลึกประมาณสระว่ายน้ำ ปลาที่ปล่อยลงไปนั้นก็หาอาหารด้วยระบบบริการตัวเอง เจ้าของบ่อก็ไม่ค่อยได้แวะเวียนเข้าไปดูแลซักเท่าไหร่! ....แต่เชื่อหรือไม่ครับว่า 60-80%จากการคาดคะเนด้วยสายตา เท็กซัสแดงเหล่านั้น หัวปูด ๆ โหนก ๆ กันทั้งนั้นเลย!!! ...นั้นแสดงว่าโดยโครงสร้างพื้นฐานของเท็กซัสแดงจัดว่าเป็นปลาที่โหนกใหญ่โดยธรรมชาติเหมือนเท็กซัสเขียวอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าจะหาตัวที่หัวโหนกใหญ่ได้ในตู้เลี้ยงนั้น ถือว่ายากกกกกส์มากครับ!!! ดังนั้นราคาปลาเท็กซัสแดงที่หัวโหนกใหญ่มาก ๆ (ภายในตู้เลี้ยง)นั้นจึงไม่ใช่ปลาธรรมดา ๆ ที่มีราคาธรรมดา ๆ แน่นอน!
5. สีสัน เมื่อดูองค์ประกอบหลักทางโครงสร้างเรียบร้อยแล้วว่า มีรูปทรงที่สมส่วน มีโครงสร้างที่สวยงาม และไม่มีปัญหาเรื่องความพิการทางกายภาพ คราวนี้เราจะหันมาดูเรื่องของความสวยงามตามแบบฉบับของเท็กซัสแดงกันครับ
ลูกเท็กซัสแดงเมื่อมีขนาดเล็กนั้นจะมีลักษณะสีผิวเทา ๆ เหมือนลูกปลานิล และเมื่อได้ถึง จุด ๆ หนึ่งจะมีการเปลี่ยนแปลงสีผิวหรือที่เรียกกันว่า ลอกสีผิว ซึ่งการลอกนั้นเป็นคุณลักษณะเฉพาะตัว ไม่สามารถจะบอกได้ว่าตัวไหนจะลอกเมื่อใด อาจจะลอกตั้งแต่1นิ้ว หรือ 12นิ้วก็เป็นไปได้ทั้งสิ้น ในการลอกสีผิวของปลาแต่ละตัวนั้น สีผิวหลังการลอกจะแตกต่างกันไป เช่น ขาว เหลือง ส้ม ชมพู แดง โดยสีที่ได้รับความนิยมมากที่สุด และมีราคาแพงที่สุด คือสีแดง ...ยิ่งแดง ...ยิ่งเข้ม ยิ่งถือว่าเป็นลักษณะเด่นพิเศษของปลาตัวนั้น ๆ แต่โดยมากเท็กซัสแดงที่ลอกสีผิวมักจะออกมาในโทนเหลือง หรือ ส้ม มากกว่า(ซึ่งในอนาคตอาจจะพัฒนาสีให้เข้มขึ้นตามอายุได้) ...แต่เชื่อหรือไม่ว่า เท็กซัสแดงที่เป็นสีชมพูเข้ม เป็นปลาที่หาได้ยากเย็นแสนเข็ญที่สุดในบรรดาโทนสีที่ว่ามาทั้งหมด
เรียกได้ว่า....แทบจะไม่มีปรากฏให้เห็นเลยในท้องตลาด!!!!!
6. มุก จุดสุดท้ายและท้ายสุด ซึ่งต้องถือว่าสำคัญที่สุดในการดูความสวยงามและสมบูรณ์ของเท็กซัสแดงนั้นก็คือ มุก เพราะต่อให้มีความสมบูรณ์พร้อมทุกหัวข้อที่กล่าวมาทั้งหมดก็ตาม แต่หากเท็กซัสแดงตัวนั้นขาดมุกแล้วล่ะก็ คงต้องปิดตำราเข้านอน และเลิกคุยเรื่องเท็กซัสแดงกันแน่ ๆ
มุก คือ จุดหรือเม็ด ที่กระจายตัวกันตามตัวของเท็กซัสแดง ซึ่งมุกเหล่านี้จะมีหลายรูปแบบ หลายชนิด.....
ลักษณะจำเพาะของมุก
ก่อนที่จะเข้าเรื่องการดูรูปแบบของมุก คงต้องขออธิบายเรื่องลักษณะจำเพาะของมุกแต่ละประเภทกันซะก่อน โดยแบ่งคร่าว ๆ ออกเป็น 3 ประเภทดังนี้
(1) มุกจม คือ มีลักษณะเป็นมุกที่ไม่มีความแวววาว ไม่โดดเด่นหรือลอยนูนออกมาจากผิวปลา มุกค่อนข้างจะหม่น ๆ ฝังตัวกลมกลืนไปกับผิวปลา ซึ่งมุกประเภทนี้จัดว่าเป็นมุกที่ไม่สวยงามนัก และหากเป็นเท็กซัสแดงยังไม่ลอกที่มีมุกจม โอกาสที่เมื่อปลาลอกสีผิวแล้ว มุกจะเลือนหายไปก็มีความเป็นไปได้(หรือลอกออกมามุกก็ไม่เด่นชัด)
(2) มุกลอย คือ มุกที่มีความแวววาวออกมาจากตัวปลาชัดเจน ยิ่งแวววาวเท่าไหร่ และ นูนเด่นเห็นชัดจากตัวปลาเท่าไหร่ ยิ่งถือว่าเป็นลักษณะที่ดี และจะยิ่งทำให้ปลามีราคาสูงขึ้น โดยเฉพาะในกรณีเท็กซัสแดงที่ยังไม่ลอกหรือกำลังลอก มุกลอยที่เด่นชัดเจน จะช่วยให้เจ้าของปลาอุ่นใจมากยิ่งขึ้นว่า มุกมีโอกาสที่จะเลือนหายน้อยลง หรือ ถ้าเลือนหายไปบ้างโอกาสที่จะคืนกลับมาก็มีค่อนข้างสูง
(3) มุกลาย(เส้น) คือ ลักษณะของลายเส้นสีขาวที่คล้ายมุกแต่ดูเลือน ๆ ไม่เป็นลักษณะเม็ดของเกล็ดมุกที่ชัดเจน ความขาวของลายจะเหมือนติดขาวที่เนื้อ มุกลักษณะนี้มักจะขึ้นมาเป็นเส้น ๆ วิ่งตามตัวปลา ในเรื่องของความสวยงามหรือความคมชัดของมุกนั้น มุกที่เป็นลายอาจจะโดดเด่นสู้มุกลอยไม่ได้ หนำซ้ำยังออกไปทางเลอะ ๆ ซะมากกว่า .. แต่ทั้งนี้คงต้องดูองค์ประกอบหลาย ๆ อย่างควบคู่กันไป หากลายเส้นที่วิ่งตามร่างกายปลามีช่องไฟและจังหวะที่สวยงาม ลายของมุกมีความคมชัด และตัดกับสีสันที่ชัดเจนฉูดฉาด รวมถึงมีรูปร่างลักษณะอื่น ๆ ที่ดูดี อาจจะทำให้เท็กซัสแดงตัวนั้นสวยงามและมีราคาจนเหลือเชื่อก็ได้!
รูปแบบของมุกเท็กซัสแดง
(1) มุกเม็ดเล็ก จะมีลักษณะเป็นขีดเล็ก ๆ หรือ จุดที่มีละเอียดเรียงเป็นแถวตามตัว หรือ อาจจะกระจายตัวกันเป็นฝอยไม่มีระเบียบ มุกเม็ดเล็กหากเป็นมุกลอยและมีสีสันที่ดีจะช่วยทำให้เท็กซัสแดงดูดีขึ้นได้พอสมควร แต่หากเป็นมุกเม็ดเล็กและยังเป็นมุกจมด้วยแล้ว จะทำให้ปลาไม่มีความโดดเด่น
(2) มุกเม็ดใหญ่ จะมีลักษณะเป็นขีดหนาสั้น ๆ หรือเป็นจุดที่มีขนาดใหญ่ เม็ดมุกสะดุดตา มองเห็นได้ชัดเจน มุกค่อนข้างนูน ขอบของมุกมีความคมชัดและมีสีขาวทึบ(บางตัวออกอมเหลือบสีฟ้า) โดยเฉพาะตัวสวย ๆ มุกจะเรียงตัวกันเป็นแนวเหมือนฝักข้าวโพด มุกลักษณะนี้จะมีความสวยงามและเป็นที่ต้องการของตลาดอย่างมาก แต่จำนวนปลาสวยที่ลอกแล้วและมีมุกในลักษณะนี้ยังมีอยู่ไม่มากนักในท้องตลาด
(3) มุกลายสมอง หรือนักเลี้ยงปลาบางท่านอาจจะเรียกว่ามุกลายงู แค่ชื่อก็บอกลักษณะอยู่แล้วว่า มุกมีลักษณะเป็นเส้นยึกยือ ๆ หากเป็นเท็กซัสแดงที่มุกลอยและเป็นลายสมองตัดด้วยสีสันที่แดงจัดจ้าน หรือเข้มสะใจ เชื่อเถอะครับว่า... นี่แหล่ะคือ... สุดยอดเท็กซัสแดงในฝันของนักเลี้ยงเท็กซัสแดงเทบจะทั้งวงการแล้ว ..แต่อะไร ๆ มันจะไม่ง่ายเสมอไปน่ะซิครับ เพราะ แค่มุกลายสมองธรรมดาก็หายากและราคาสูงพออยู่แล้ว ยิ่งถ้ามุกลายสมองที่สวยงามควรจะขึ้นเป็นลวดลายสม่ำเสมอตลอดทั้งตัว ตั้งแต่หน้าจนถึงโคนหาง ปัญหาคือ...? เท็กซัสแดงที่มีลายสมองสวย ๆ ขึ้นหน้า มักจะมีปัญหาว่ามุกและสีตามลำตัวดูเลอะเลือน หรือมุกเชื่อมติดกันเป็นแผ่นจนดูเหมือนติดขาว(มุกแน่นเกินไปจนสีของเนื้อปลาถูกมุกบังจนหมด) ดังนั้นไม่ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าเท็กซัสแดงที่หน้ามีลายสมองสวย ๆ มีลวดลาย รูปทรง และสีสันที่เฟอร์เฟ็คทั้งตัวจะมีราคาดีดขึ้นไปถึง 5หลักปลาย ๆ หรือ 6หลักสบาย ๆ
(4) มุกผสม คือ มีมุกมากกว่า 1แบบในเท็กซัสแดงตัวเดียวกัน ที่พบบ่อย ๆ ยกตัวอย่างเช่น แก้มเป็นมุกใหญ่แต่ที่ลำตัวเป็นมุกเล็ก หรือ ที่หน้ามุกเม็ดเล็กแต่ที่ตัวเป็นมุกเม็ดใหญ่ หรือ หน้าเป็นลายสมองแต่ที่ลำตัวเป็นมุกเม็ดเล็กเป็นต้น หากจะถามว่าแล้วมุกผสมแบบไหนสวยที่สุด? คงต้องตอบว่า... อยู่ที่ความกลมกลืนลงตัวของเท็กซัสแดงตัวนั้น ๆ โดยอาจจะต้องมองรวมไปถึงรูปทรง สีสัน และองค์ประกอบอื่น ๆ อีกด้วย
มุกที่ดี ...ควรจะมีความคมชัดระหว่างมุกและเนื้อสีที่ตัดกันชัดเจนแบบนี้แหล่ะครับ~!
บทสรุปของการคัดเลือกเท็กซัสแดงที่มีคุณภาพ
เท็กซัสแดงที่สวยควรจะดูจากหลายองค์ประกอบรวมกัน เช่น เป็นปลาที่ลอกสีแล้ว โทนสีของปลาควรจะมีความเข้มสดสม่ำเสมอกันตลอดทั้งตัว มุกลอยหรือเป็นลายสมองข้ามหัว ข้ามหน้า ใต้คาง หรือช่วงท้องชัดเจน มุกไม่เชื่อมติดทับซ้อนกัน และควรจะเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ มีหัวที่โหนกใหญ่ ครีบ เครื่อง และหางไม่ควรมีตำหนิพับหงิกงอ รูปทรงหนา กว้าง ออกทรงสี่เหลี่ยม ซึ่งเท็กซัสแดงคุณภาพสมบูรณ์แบบขนาดนี้หาได้ยากมาก ๆ กี่พันกี่หมื่นตัวจะหลุดออกมาให้เห็นซักตัวหนึ่ง จึงไม่แปลกอะไรที่จะมีราคาสูง ๆ เขยิบเพิ่มขึ้นมาเป็นเงาตามตัว ในขณะเดียวกันปลาที่มีคุณภาพลดหลั่นกันลงมา ราคาก็จะลดลงไปด้วยตามความเหมาะสม แต่อย่างไรก็ตาม ปลาหมอสีครอสบรีดเท็กซัสแดง เป็นปลาที่มีโอกาสจะพัฒนาตัวเองให้สวยขึ้น(หรือลง?)ได้อยู่ตลอดตั้งแต่เล็กจนโต ทำให้ผู้เลี้ยงรู้สึกสนุกกับการลุ้นและการเลี้ยงให้สวยวันสวยคืน ซึ่งนับเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของปลาหมอสีครอสบรีดชนิดนี้
จริง ๆ หากต้องบอกรายละเอียดให้ครบทุกอย่าง ทุกประเด็น คอลัมน์นี้เพียงตอนเดียวคงไม่สามารถอัดเนื้อหาให้เพียงพอได้ เพียงแต่หวังว่าบทความนี้อาจจะช่วยให้ผู้อ่านที่สนใจจะเลี้ยงเท็กซัสแดงได้มีแนวทางในการคัดเลือกปลาเท็กซัสแดงได้อย่างมีคุณภาพให้คุ้มกับค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียไป เนื่องจากเท็กซัสแดงสวย ๆ ยังจัดว่าเป็นปลาครอสบรีดที่มีราคาค่อนข้างสูง ....แต่บทสรุปสุดท้าย ยังไงซะ! ความสุขของผู้เลี้ยงไม่ได้อยู่ที่ราคาปลา แต่การที่เราจะเลือกเลี้ยงปลาซักตัวหนึ่ง ด้วยความรักและความชอบในการเลี้ยงปลาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และหวังว่าเพื่อน ๆ คงกำลังมีความสุขกับการเลี้ยงปลานะครับ พบกันใหม่ฉบับหน้า บ๊ะ-บายยยยย~~!!! (^_^)
